Nëse në shtëpinë tuaj jeton një qen, mace apo kafshë tjetër shtëpiake, ndoshta e keni parë lidhjen e veçantë që fëmija krijon me të. Mund ta përqafojë kur është i mërzitur, t’i flasë sikur të ishte një mik ose të shqetësohet kur kafsha nuk ndihet mirë. Kjo marrëdhënie nuk është vetëm e bukur. Rritja me një kafshë shtëpiake mund të ndikojë pozitivisht në psikologjinë dhe zhvillimin emocional të fëmijës.
Si psikolog, do t’ju thosha të vëzhgoni jo vetëm mënyrën se si fëmija luan me kafshën, por edhe atë që mëson prej kësaj marrëdhënieje.
1. Kafshët shtëpiake ndihmojnë në zhvillimin e empatisë
Kur një fëmijë kujdeset për një qen ose mace, fillon të kuptojë se edhe një qenie tjetër ka nevoja dhe emocione. Ai mëson të dallojë kur kafsha ka frikë, kërkon qetësi, dëshiron të luajë ose ka nevojë për ushqim.
Kështu, fëmija praktikon empatinë, pra aftësinë për të kuptuar dhe respektuar ndjenjat dhe nevojat e të tjerëve. Me kalimin e kohës, kjo mund ta ndihmojë edhe në marrëdhëniet me njerëzit.
2. Fëmija mëson përgjegjësinë
“Mos harro t’i vendosësh ujë maces.”
Një detyrë kaq e vogël mund të ketë vlerë të madhe. Ushqimi, uji, loja dhe kujdesi për kafshën i mësojnë fëmijës se dikush tjetër varet edhe nga veprimet e tij.
Prandaj, kafshët shtëpiake dhe fëmijët mund të krijojnë një marrëdhënie ku zhvillohen gradualisht përgjegjësia, rutina dhe kujdesi.
3. Kafsha mund të ofrojë mbështetje emocionale
Imagjinoni një fëmijë që ka kaluar një ditë të vështirë në shkollë. Ai vjen në shtëpi dhe ulet pranë qenit ose maces së tij.
Ndonjëherë nuk ka nevojë të flasë. Vetë prania dhe kontakti me një kafshë të dashur mund të shoqërohen me qetësi dhe ndjenjë sigurie.
Për këtë arsye, marrëdhënia me kafshën mund të jetë një burim i vlefshëm ngushëllimi, veçanërisht kur fëmija përjeton stres ose emocione të vështira.
4. Fëmija mëson të respektojë kufijtë
Një mësim shumë i rëndësishëm është të kuptojë se dashuria nuk do të thotë të bësh gjithmonë atë që dëshiron ti.
Macja mund të mos dëshirojë të përqafohet. Qeni mund të kërkojë qetësi. Prindi mund t’i thotë: “Shiko çfarë po të tregon. Tani nuk dëshiron të luajë. Duhet ta respektojmë.”
Në këtë mënyrë, fëmija mëson për kufijtë personalë, respektin dhe komunikimin joverbal.
5. Kafsha mund të bëhet një shoqëruese e rëndësishme
Disa fëmijë i tregojnë qenit ose maces gjëra që nuk ua tregojnë menjëherë të rriturve. Kafsha nuk i kritikon dhe nuk i ndërpret. Për fëmijën, kjo mund të krijojë një hapësirë të sigurt për të shprehur emocionet.
Megjithatë, kafsha shtëpiake nuk zëvendëson marrëdhënien me prindërit, miqtë apo ndihmën profesionale kur ajo nevojitet.
Si mund ta ndihmojnë prindërit këtë marrëdhënie?
Mos ia lini të gjithë përgjegjësinë fëmijës. Përkundrazi, përfshijeni sipas moshës. Mësojini të ushqejë kafshën, të luajë me kujdes, të respektojë hapësirën e saj dhe të dallojë sinjalet kur ajo dëshiron të largohet. Gjithashtu, mbikëqyrni gjithmonë fëmijët e vegjël gjatë kontaktit me kafshët.
Nëse fëmija juaj përqafon qenin kur është i trishtuar ose kujdeset çdo mëngjes që macja të ketë ujë, mos e shihni vetëm si një zakon të vogël. Ai mund të jetë duke mësuar disa nga mësimet më të rëndësishme të zhvillimit emocional: si të kujdeset, si të respektojë dhe si të krijojë lidhje me një qenie tjetër.
